یه پارچه،چه به دست خیاط بیوفته و چه نیوفته بالاخره یه روزی پاره پاره می شه ولی چه بهتر که این پاره پاره شدن ها به دست یه خیاط باشه،چون بعدش تبدیل به یه جامه زیبا می شه.

یه خونه کلنگی چه به دست بنا بیوفته و چه نیوفته آخرش خراب میشه اما چه بهتر که این خراب شدن با کلنگ بنا باشه،چون بعدش یه برج آسمون خراش میشه.

یه زمین بالاخره زخم می خوره،ولی چه بهتر که این زخم ها و شیارها به دست یه کشاورز باشه چون آخرش یه مزرعه میشه،یه مزرعه سبز.

من و تو مثل همون پارچه،مثل همون خونه و مثل همون زمین می مونیم.یعنی نمی مونیم ویه روزی دیر یا زود کارمون ساخته می شه،ولی خدا کنه سوخته نشیم.

سلام عزیز سالهایِ دوری

با معصومیتِ واژه هایِ سرگردان چه میکنی؟

رویای تازه ای برای تسکین کابوس ستاره ها داری؟

داستان نغمه های کودکی ات به کجا رسید؟

هنوز هم جایی برای من در میان خاطراتت هست یا نه؟

حال من هم بد نیست

تازگی به بهبود مزمن مرگ دچار شده ام

که فقط خدا می داند

رفتنی ام

یا ماندنی.

دیشب

باد اسامی کسانی را برداشته بود

و مضطرب در کوچه ها پرسه می زد

وقتی از کنار پنجره گذشت

غم عجیبی در چشمان اش نشسته بود

مواظب باش!

این روزها گوشی تلفن را که برداری

فقط خبر مرگ عزیزانت را می شنوی.

می گویند

نگاه خیس دریا

سرانجام دل تنگی آسمان را قاب گرفت

و به چارچوب دل اش کوبید

ولی این زمین لعنتی

از لجاجت خود برای بلعیدن آدمی

دست برنمی دارد که نمی دارد.

راستی دیگر در نامه هایت ترانه ای را زمزمه نکن

این جا

دوباره به جان نت های بی گناه افتاده اند

و میان خطوط ممتد ترسناکی حبسشان می کنند

تا به سمفونی آزادی اقرار کنند

خلاصه عزیز دل ام

زندگی ما فعلا

بین یک شایعه و هزاران حقیقت تلخ

در نوسان است

تا ندیدن بعدی مان

فقط یادت باشد

گل های کوچک پشت پرچین را ببوسی

که زاده ی گریه های بی وقفه ی آسمان اند

و در این دیار

تنهاترین واژه من ام

که گاه

حتی مرگ نیز آن را از یاد می برد.

خداحافظ قشنگ ام.   

راستی در سالی که گذشت چیکارا کردم؟چه بودم و چه شدم؟کجا بودم و اینک کجایم؟چگونه بودم و اکنون چگونه ام؟در سالی که پشت سر گذاشتم چه نکات و درسهای نوین و فصل جدیدی از دین آموختم؟از کدام خواسته ی دل و هوای نفس به خاطر خدا و در راه رضای او دست کشیدم؟

کدام خصلت ناپسند را از خودم دور کردم؟کدام فضیلت اخلاقی و ارزش معنوی را در خود فراهم آوردم؟چه اعمال صالحی را تنها برای خدا و با اخلاص محض خود انجام دادم؟چند بار به زیارت عاشقانه و عارفانه ی مزار اولیای خدا و امامان صالحات رفتم و از این زیارت ها چه توشه ی معنوی گرفتم؟با چه کارهایی والدین خویش را از خود راضی ساختم؟عیادت چند بیمار رفتم؟آیا به بینوایان سرکشی و به محرومان کمک کردم؟کدام یک از بد رفتاری های دیگران را با نیکی و احسان و خوش رفتاری پاسخ دادم؟جند نوبت به جهت اعتقاد به حضور و علم و مبارزه با نفس بر وسوسه های شیطانی غلبه کردم؟چند جلد کتاب خوب و سازنده مطالعه کردم؟چند مسئله لازم و ضروری از احکام شرعی را آموختم؟

من و تو مسئول عمر و زمان،فرصت ها و استعدادهای خویشیم

آیا گذشته مان به امید آینده و آینده مان به حسرت گذشته خواهد گذشت؟؟؟

هرگز چنین مباد . . .

آهنگری بود که با وجود رنج های متعدد و بیماری اش عمیقا به خدا عشق می ورزید.

روزی یکی از دوستانش که اعتقادی به خدا نداشت،از او پرسید:تو چگونه می توانی خدایی را که رنج و بیماری  نصیب می کند دوست داشته باشی؟

آهنگر سر به زیر آورد و گفت:وقتی که می خواهم وسیله ای آهنی بسازم،یک تکه آهن را در کوره قرار می دهم سپس آن را روی سندان می گذارم و می کوبم تا به شکل دلخواهم درآید،اگر به صورت دلخواهم درآمد میدانم وسیله مفیدی خواهد بود اگر نه آن را کنار میگذارم همین موضوع باعث شده است که همیشه به درگاه خداوند دعا کنم که خدایا!مرا در کوره های رنج قرار ده اما کنار مگذار!

!!!!!!!!!! لحضات اوقات فراغت فرصت بسیار مناسبی است   تا با مطالعه حکایات و داستان ها به خدا شناسی رسید.

نمی دونم نوشتن راجع به بهار غمگینم میکند یا خوشحال.ناراحت از اینکه یکسال دیگه از عمرم رفته یا خوشحال از اینکه می توانم امید داشته باشم که اتفاقات خوبی می خواهد بیفته،اما من همیشه نزدیک سال تحویل سکوت می کنم اما نمی دونم پاداش سکوتم را می گیرم یا نه؟!

دلم می خواهد وقتی کلاه سرم میزارم کلاهی برای باران بهاری که در روز سوم عید توی خیابونها قدم بزنم از رئیس بزرگ ((خدا)) بخواهم که منو به هدف اصلی زندگیم برسونه یعنی بیایید همه با هم دعا کنیم.دعا کنیم که توی این بالاوپایین زندگی توی این بازی کلاغ پر برنده باشیم.برای همه دعاهای خوب بکنیم حتی اگر دیگران ما رو دوست نداشته باشند.اصلا مگه ما چند وقت مهمون این دنیاییم آخرش که باید بریم،چه جوری بریم مهمه؟!!مگه نه؟!!

بیایید دعا کنیم وقتی سوار ماشینمون می شیم تا از روی پل پارک وی رد بشیم یادمون باشد آنقدرتند نریم که هیچی ازمون باقی نمونه جز4 تا انگشتمون که صدامون کنند 4 انگشتی.آخه تا کی باید نیروی انتظامی واسه این انیمیشن ها هزینه کند آخرشم مقرراتی بشو نیستیم.

و در ادامه مسیرمون دعا کنیم وقتی دیر وقت از کنار ایستگاه اتوبوس رد می شویم توی هیچ اتوبوس شبی بچه های معصوم و بی پناهی را نبینیم که دارن از سرما می لرزن و یه آدمی که چند ساعتی بیشتر از خون بازی اش نگذشته گوشواره یکی از این طفل معصوم ها را نکشه تا خرج عملش کنه.شاید اصلا با خودمون فکر کنیم به ما چه که به این فکر کنیم در شهر خبری هست،نیست؟اما نه!شاید بد نباشه قبل از سال نویی به این چیزا فکر کنیم آن وقت یه نگاهی به خودمون کنیم و درست ببینیم و خدا رو به خاطر چار خونه ای که توش زندگی میکنیم،واسه اینکه سالمیم و دستمون به دهنمون میرسه و زیر تیغ فقر گردنمون گیر نکرده شکر کنیم و به عاقبت این راه بی پایان فکر کنیم و عاشق زندگی باشیم و یادمون نره زندگی توفیق اجباری نیست شانسی که خدا بهمون داده و بهتره آن را توی اغما و نادانی نگذرونیم و به جای فکر کردن به میوه های ممنوعه به این فکر کنیم که چطور میشه آنقدر خوب بود که شبیه پری بود شبیه یک پریدخت((شعار دیگه بسه))حالا دیگه میتونید ساعت شنی رو برگردونید و منتظر لحظه تحویل سال باشید و اصلا لازم نیست به بدبختی و بیچارگی هیچ کس و هیچ چیز فکر کنید و به جای آن شکرانه نعمت هامون را به جا بیاریم و نریم تا سال دیگه ستاره سهیل بشویم.

عید باستانی را به شما خوانندگان عزیز و گرانقدر((یه دنیا خاطره))تبریک میگم امیدوارم صد سال زنده باشید و با عزت زندگی کنید.

                                        دوستون دارم،محبوبه جون

آه که هر کس در هر گوشه و کناری می کوشد تا به گونه ای،گرمای دلپذیر آن را در قلب خود حس کند،مگر خود تو بارها با چشمانی پر از اشک به آسمان چشم ندوخته ای وآهی از دل نکشیده ای؟به راستی چند بار از سر کوچه و خیابانی گذر کرده ای و نگاهی آغشته به درد به آن انداخته ای؟چند بار در نیمه های شب دست به سوی ستارگان گشوده ای تا سوار بر بال رویاهایت لطافت وجود معشوق را بر سر انگشتانت حس کنی؟

عاشقی دردی که بی آن نه من نه تو و نه هیچ انسانی را که قلبی در سینه داشته باشد یارای گذر دوران زندگانی نیست.دردی است که زیبایی اش را چه آسان می توان در نگاه عاشق دید و نوای امید بخشش را در تپش قلب او شنید.

عاشقی زیباست،همچون لحظه دیدار،عاشقی زیباست . . .

و عاشقی بس زیباست.

فرزانه ای فریاد و گفت:خدا

دیوها نعره می کشیدند:مرگ

عده ای غریو بر آمدند:انسان

مادرم آهسته به من گفت:عشق

خدایا توی دنیا به این بزرگی میخواستیم نبینیم ولی دیدیم . . .

از خدا پرسیدم:

چطور می توان بهتر زندگی کرد؟

خدا جواب داد:

-گذشته ات را بدون هیچ تاسفی بپذیر.

-با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس برای آینده آماده شو.

-ایمان را نگه دار و ترس را به گوشه ای انداز.

-شکایت را باور نکن و هیچگاه به باورهایت شک نکن.

-زندگی شگفت انگیز است فقط اگر بدانید که چطور زندگی کنید.

-مهم این نیست که قشنگ باشی،قشنگ این است که مهم باشی!

-حتی برای یک نفر مهم نیست شیر باشی یا آهو مهم این است با تمام توان شروع به دویدن کنی.

-کوچک باش و عاشق که عشق میداند آیین بزرگ کردنت را.

-بگذار عشق خاصیت تو باشد نه رابطه خاص تو با کسی.

-موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه پایان رسیدن.

-فرقی نمی کند گودال آب کوچکی باشی یا دریایی بیکران زلال که باشی آسمان در توست.